Op een grauwe zondagmiddag in 2002 werd ik gebeld door een goede vriend.«Heb je het al gehoord op de radio? Büch is dood.»De dag ervoor, zaterdag 23 november, was schrijver, dichter, programmamaker, theaterman en televisiepersoonlijkheid Boudewijn Büch overleden, precies drie weken voor zijn 54ste verjaardag.

Büch debuteerde in 1976 als dichter, maar zou pas halverwege de jaren tachtig doorbreken bij het grote publiek met zijn roman De kleine blonde dood. Hierin gaf hij zijn eigen levensverhaal, het verhaal van een tragische jeugd en een overleden zoontje, een prominente plek. Het boek liet bij veel lezers een onuitwisbare indruk achter.

Boudewijn Büch werd in de jaren die hierop volgden een heuse Bekende Nederlander. Zijn boeken beleefden herdruk op herdruk en zijn televisieprogramma De wereld van Boudewijn Büch, dat vele seizoenen kende, werd goed bekeken. In zijn laatste levensjaren schoof hij zelfs wekelijks aan als vaste tafelgast bij de populaire talkshow Barend & Van Dorp.

Naast mediapersoonlijkheid stond Büch bekend als een groot verzamelaar. Hij was gefascineerd door de meest uiteenlopende personen en onderwerpen, en bouwde hieromheen indrukwekkende verzamelingen op. Aan tafel bij Barend & Van Dorp toonde hij steeds weer op even enthousiaste wijze boeken, memorabilia en curiosa uit zijn immense collectie.

In zijn eigen De wereld van Boudewijn Büch draaide het alléén maar om zijn vele fascinaties. Niets was hem in dit programma te dol. Zo probeerde hij eens aan de kijker zijn bewondering voor kunstenaar Andy Warhol uit te leggen, terwijl hij in de regen geknield boven een blikje Campbell's Soup hing. Het was Boudewijn Büch ten voeten uit.

Na zijn plotselinge dood onstond er een ware mediahype rondom Büch. De verhalen die hij in diverse media over zijn vader en overleden zoontje had verteld werden ernstig in twijfel getrokken. In de loop der jaren zijn enkele biografische boeken over Boudewijn Büch verschenen waaruit blijkt dat deze verhalen grotendeels op de fantasie van de auteur berusten.

In Pakhuis Büch draait het niet om Büchs leven, maar staat zijn werk centraal: zijn romans, gedichten en essays. Boudewijn Büch liet zich altijd graag voorstaan op zijn enorme, haast universele kennis. Of het onderwerp nu Goethe was of het eilandje Pitcairn, Büch had er ooit wel eens een column, artikel of boek over geschreven. Zijn hoofd moet, net als zijn bibliotheek, een enorm pakhuis zijn geweest, volgestouwd met allerhande relevante en minder relevante 'weetfeitjes'.

Büchs grote kracht was dat hij zijn eigen fascinaties gepassioneerd kon overbrengen op een groter publiek. Zo lukte het hem bijvoorbeeld vele tienduizenden kijkers, die nog nooit hadden gehoord van de dichteres Sylvia Plath, ruim een half uur geboeid te laten kijken naar een televisiereportage die hij maakte over Plaths leven.

Van zijn vele fascinaties komt in Pakhuis Büch een achttal aan bod. De manier waarop Büch deze een plek gaf in zijn oeuvre verschilde steeds. Over één van zijn interesses was hij zó enthousiast dat hij er een vijfdelige boekenreeks aan wijdde. In een ander geval uitte zijn fascinatie voor het werk van een kunstenaar zich in een reeks zeer bijzondere boekomslagen.

Uiteraard komt ook Büchs zelfverzonnen biografie regelmatig om de hoek kijken: bij een schrijver wiens leven en werk zo met elkaar waren verbonden is dit onvermijdelijk ...